No. 48

A few days ago, I started remembering my old journeys,
the voices that pushed me to the chaos of  my yesterdays.

Routes that had been arranged a long time ago,

from those who think that nothing ever goes.

I used to watch them always rushing,

for the train, the ship, the plane.
Needed something to grab on, I guess.

And even if I was too shy to speak,

I never really understood what they were trying to find in that haste.

They all had come across my spots and nights.

But not even one could stand my crazy fights.

So, the other day, I went back to my past,

wondering like a random passer-by.

Forgotten, there I starred at my first "why?".

And then the answer came to me straight.

And all those gazes that had passed in front of us

what were they, if not a pause in our loneliness?

Like us on Facebook

Mirror

Mirror mirror on the wall. 

Who is the ugliest of them all?

People are becoming monsters.

Fame monsters. Media monsters. Material monsters. 

Nobody seems to care. 

We are all absorbed in this fake madness losing our identity. 

The mirror will soon devour us all. 

Wake up!

Μόνο γι' απόψε.

Μόνο γι' απόψε.

Έχει νυχτώσει.

Πέφτω στα πόδια σου,

σ' εκλιπαρώ, 

έχω ιδρώσει.

Άλλη μια νύχτα,

να τη βγάλω καθαρή.

Μια νύχτα ακόμη.

Το πεζοδρόμιο είναι κρύο πολύ.

Εκεί θα με βρουν αυτοί.

Να εδώ, σε μια γωνιά,

τον καναπέ σου δε θ' αγγίξω.

Τίποτε να μη μου στρώσεις.

Δώσε μου μια νύχτα ακόμη,

έστω και στο μπαλκόνι,

μόνο γι' απόψε.

Σε σπίτι με τοίχους κι ένα σεντόνι.

Θέλω να γίνω πιο καλά,

να βρω ξανά ελπίδα.

Έχω πατώσει.

Δώσ' μου μια ευκαιρία,

μόνο μια ευκαιρία.

Μόνο γι' απόψε...

Καίγομαι

Καίγομαι. Καίγομαι, καρδιά μου.

Εισπνέω στάχτη. Πνίγομαι.

Πνίγομαι καρδιά μου.

Ξεψυχώ!

Μάταια ξεφυσώ. Μάταια ουρλιάζω.

Κανείς δεν ακούει πια εδώ.

 

Λησμόνησα το χρώμα τ' ουρανού.

Ήτανε πάντα σκοτεινός;

Έκλεψε η μέρα κάτι από τη νύχτα.

Και οι ψυχές! Αχ, οι ψυχές!

Χάνουν το δρόμο τους κι αυτές.

Μπουρλότο στο ακυβέρνητο τσιφλίκι.

Το κόκκινο τυλίγει.

Σαν αίμα παχύ σε πνίγει.

Ορμούν περαστικοί.

Αρπάζουν ό,τι βρουν κι αποχωρούν.

Με πομπές κι υποκλίσεις τους είχαμε δεχτεί.

Ξένοι, βλέπεις.

Ανώτεροι.

Αξιότεροι.

Προσεύχομαι.

Μοναχά προσεύχομαι.

Για εκείνους και για εμάς.

Μόνο η προσευχή μου έχει μείνει

στον έρημο τούτο τόπο.

Κανείς άλλος δεν ακούει πια εδώ.

Αγάπη Απάτη

 Τα δάκρυα στα μάτια σου,

σκοτάδι μες την πόλη.

Οι ώρες μου μαζί σου,

μια εικόνα πια θολή.

Τα γέλια μας ουρλιάζαν

σε ξένο προορισμό.

Και τα παιδιά φωνάζαν

να πούμε το σκοπό.

Η αγάπη είναι απάτη,

η χαρά φεύγει γοργά,

η ζωή είναι μικρή

κι εσύ δεν είσαι πουθενά.

Η αγάπη είναι μύθος,

που φεύγει μακριά,

η ζωή είναι μικρή 

κι εσύ δεν είσαι πουθενά.

Πουθενά.

Καίει η φωτιά σου,

που είχα για οδηγό.

Τα βράδια στα σκαλιά σου,

ήμουν σαν ναυαγός.

Χάσαμε τα θέλω

σε κάποιο τσακωμό,

μα τώρα εγώ σε θέλω,

χωρίς σταματημό.

Η αγάπη είναι απάτη,

η χαρά φεύγει γοργά,

η ζωή είναι μικρή

κι εσύ δεν είσαι πουθενά.

Η αγάπη είναι μύθος,

που φεύγει μακριά,

η ζωή είναι μικρή 

κι εσύ δεν είσαι πουθενά.

Πουθενά.

Ζωή μικρή κι εσύ δεν είσαι πουθενά. Πουθενά!

Η σπίθα

Έχω μια σπίθα μες την καρδιά. 

Καίει τα πάντα, είναι φωτιά.

Όποιος τη δει λιποθυμά.

Φτιάχνει κύματα που' ναι εχθρικά.

Χτυπάνε βράχια, σπάνε γυαλιά.

Μορφές προβάλλουν στα θραύσματα.

Ψυχές χαμένες , στα σκοτεινά.

Τις παίρνει η σπίθα, τις κάνει παιδιά.

Σκοτώνει και ξαναγεννά.

Βρίσκει την κόλαση την κάνει όαση, η σπίθα που' χω μες την καρδιά.

Την έχεις κι εσύ. Ψάξε καλά!

Είναι η σπίθα, είν' η φωτιά, 

που έχουνε όλα τα παιδιά.

Φωτίζει μάτια και κελιά.

Δίνει τροφή στα χώματα.

Χτίζει όνειρα, μα και μυαλά.

Είναι η σπίθα, είναι φωτιά.

Δώσ' της τροφή, δώσ' της χαρά.

Αγάπησε την, δείξ' της απλά.

Πως τα νικάς όλα τα βάσανα.

Είναι η σπίθα, είναι φωτιά.

Η σπίθα όλα τα νικά.

Για τα παιδιά

Τα παιδιά των βαγονιών.

Μας κοιτάν από ψηλά.

Μην ξεχνάς. Για τα παιδιά.

Τα παιδιά των βαγονιών.

Καθόλου λόγια. Στέρεψαν.

Δώσ' μου δύναμη πολλή.

Να καταγγείλω την ντροπή.

Τους χρωστάμε αχ πολλά.

Σκοτώσαμε για τα λεφτά.

Τα παιδιά των βαγονιών

Μες στα μάτια με κοιτάν.

Πιες το αίμα που κυλά.

Τα παιδιά των βαγονιών,

τα παιδιά των μπαλκονιών,

τα παιδιά των λουλουδιών,

τα παιδιά των συμφορών.

Τα παιδιά των βαγονιών,

τα παιδιά των μπαλκονιών,

τα παιδιά των βιασμών,

τα παιδιά των οθονών.

*************************

Θα αρπάξω την οθόνη.

Θα τη σπάσω μονομιάς.

Και θα βάλω μια φωτιά!

Όσο ο κλόουν θα γελά.

Θα τους πνίξει η πυρκαγιά.

*************************

Τα παιδιά των βαγονιών,

τα παιδιά των συμφορών,

τα παιδιά των βιασμών,

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ!

*************************

Ήταν όλα θύματα.

Όχι δεν ήταν σφάλματα.

Είχαν όλα τους ψυχές.

Όχι δεν ήταν νούμερα.

Ήταν μόνο, απλά παιδιά.

Είχαν όνειρα κι αυτά!

*************************

Για τα παιδιά των βαγονιών.

Ρώτα μόνο το γονιό.

Ρώτα μόνο το γονιό.

Ρώτα τη μάνα πως πονά...

Τα παιδιά των βαγονιών,

τα παιδιά των μπαλκονιών,

τα παιδιά των λουλουδιών,

τα παιδιά των οθονών,

τα παιδιά των συμφορών,

τα παιδιά των βιασμών,

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ!

Ήταν όλα θύματα.

Όχι δεν ήταν σφάλματα.

Είχαν όλα τους ψυχές.

Όχι, δεν ήταν νούμερα.

Ήταν μόνο, απλά παιδιά.

Είχαν όνειρα κι αυτά!

Ήταν όλα θύματα.

ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΘΥΜΑΤΑ.

Είναι αργά.

Αστεία που τα φέρνει ο καιρός,

αν ρώταγες πως ήμουνα πιο πριν,

όλα θα ήτανε αλλιώς.

Αστεία που τα φέρνει ο καιρός,

μόλις προχώρησα να ξύπνησες εσύ.

Τώρα τρέχεις, με ψάχνεις σαν τρελός,

τολμάς να δείχνεις τέρμα τραγικός.

Χατίρια, μάλλον, προσδοκείς.

Για σένα τώρα δείχνω νικητής.

Την ευτυχία μου, νομίζω, τη μισείς.

Αστεία που τα φέρνει ο καιρός,

ούρλιαζα μονάχη στο σκοτάδι.

Γιατί δεν ήσουνα εκεί;

Πόναγα, μα δεν άκουγε κανείς.

Πως δίψαγα για μια ζεστή αγκαλιά!

Συγχώρα με που είμαι απαθής,

συγχώρα με που τη χαρά μου ζω,

κουράστηκα πολύ γι' αυτή.

Στην ανάγκη μου ήσουν ελλιπής.

Έχω αγάπη πια, σε κάνει να πονάς.

Μάταια προσδοκείς.

Μάταια προσκυνάς.

Τώρα τι να σου πω;

Τώρα είναι αργά.

Αστεία που τα φέρνει ο καιρός.

Αν ένα γέλιο μ' έδειχνες πιο πριν,

όλα θα ήτανε αλλιώς.

Αστεία που τα φέρνει ο καιρός,

μόλις σε ξέχασα, θυμήθηκες να' ρθεις.

Of roses and thorns

Who did not hate the rose?

It was always faking love.

So pure and aggressive,

all at once.

Abandoned and adhesive.

Like a child, 

at first glance.

With vanity and persistence,

trying to prove its existence.

There it stands in front of you.

Still and ageless.

Staring at you as you move.

Wild and fearless.

Makes you think you can improve.

Oh! The rose, the rose...

Or what you used to call it,

"your other self",

before your drowning.

Nanako Blogs on Facebook

5+1 είδη τουριστών το καλοκαίρι- Τα 5 και 1 είδη τουριστών στις διακοπές

Καθώς άλλο ένα καλοκαίρι ξεκινά δειλά δειλά και η μέχρι τώρα ανασκόπηση περιλαμβάνει βιαστικές βουτιές στην κοντινότερη μπιχλιάρικη παραλία, ένα ακόμη τρομοκρατικό πανζουρλισμό στις ειδήσεις και τις επερχόμενες εκλογές, ας θυμηθούμε όλα τα είδη τουριστών που συναντάμε κάθε καλοκαίρι. Κάποιοι μπορεί να μας φτάνουν στα όρια μας, κάποιους μπορεί να τους λατρέψαμε, κάποιοι μπορεί να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι.

1. Ο Μυκονιάτης ή αγγλιστί το party animal:
Γνωρίζει πάντα όλα τα must events του καλοκαιριού σε όλα τα μέρη της Ελλάδας πριν καν ανακοινωθούν. Ξέρει που θα βρει διάσημους και αφρόκρεμα και πηγαίνει στα πιο χλιδάτα μέρη κι ας μην έχει στον ήλιο μοίρα. Τον λατρεύουμε γιατί απλά ξέρει να ζει το life to the fullest που λέει κι ο "κολλητός" του ο Gaultier (προφέρεται Γκοτιέ μπουρτζόβλαχοι) . Τον αναγνωρίζεις από τις μεθυσμένες selfie που σε κάνουν να αφρίζεις από τη ζήλεια.

2. Ο Γερμανός τουρίστας: (Ντάξει μπορεί να είναι και Σουηδονορβηγοάγγλος)
Τον εντοπίζεις από: τις αμέτρητες πανάδες πάνω από το ροζουλί καμμένο δέρμα (καλά, αντιηλιακά δεν έχουν στο χωριό τους;), τη λευκή βαμβακερή κάλτσα του Lidl  μέχρι το γόνατο και το καφέ ορθοπεδικό σανδάλι. Του αρέσει να περπατά, να σκαρφαλώνει κατσάβραχα και να πίνει Budweiser ενώ ταυτόχρονα κατακρίνει τους υποδεέστερους χαραμοφάηδες Ελληνάρες. Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί μπορεί.

3. Ο "ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα":
Τα λόγια είναι περιττά για το συγκεκριμένο άτομο. Αν και ομοιάζει λίγο με το Μυκονιάτη ο σκοπός του δεν είναι να παρτάρει αλλά να ξεδώσει. Κι όταν λέμε να ξεδώσει εννοούμε να βρει ότι περπατεί και κυκλοφορεί για να του δώσει να καταλάβει τι εστί greek lover. Τον εντοπίζεις από το μαύρισμα τύπου σολάριουμ, το οποίο απέκτησε στις αμέτρητες ώρες που χάζευε βυζαρούδες στην πλαζ. Η Ροδίτες τον μισούν και θέλουν να τον λιντσάρουν μαζί με τα Αγγλάκια που σουρώνουν στους δρόμους και καλύπτουν ολόκληρο το θερινό ειδησεογραφικό δελτίο του Star.

4. Ο Ασιάτης:
Τον αναγνωρίζεις από το Tablet Xiaomi που έχει γίνει προέκταση του χεριού του και το πάντα τεντωμένο χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Σήμα κατατεθέν: η φωτογραφική κάμερα Fujfilm  για να απαθανατίσει όλα τα κτίρια που θα συναντήσει (ακόμη και το περίπετρο του κυρ Νίκου στη γωνία). Τον τύπο αυτό το μισείς ή το λατρεύεις. Άλλωστε όλοι μας κάπου εκεί έξω βρισκόμαστε στο background μιας φωτογραφίας διακοπών ασιατικής οικογένειας.

5. Ο Ελληνάρας:
Αυτό το είδος συνήθως πάει πακέτο με ομπρέλα θαλάσσης οικογενειακή, ψυγείο για τη θάλασσα γεμάτο σάντουϊτς, παραγεμισμένο αμάξι από κλαψιάρικα παιδιά και μία πρήχτρω πεθερά. Συνήθως είναι υπάλληλος μετριότατου προς κατώτατου μισθού και προσπαθεί να τη βγάλει στο τζάμπα, δίπλα στο beach bar. Τον εντοπίζεις από την καμένη και ξεφλουδισμένη επιδερμίδα (γιατί τα παιδιά του πάλι τελείωσαν όλο το αντηλιακό) και τη μεγάλη στρογγυλή κοιλιά, καθώς τσιμπολογά τα βράδια στην κουζίνα προκειμένου να ηρεμήσει το στρες του.

6. Ο Κουλτουριάρης:
Ο συγκεκριμένος είναι πολύ alternative. Δεν νιώθει την ανάγκη να πάει σε ένα μέρος επειδή είναι κοσμοπολίτικο ή επειδή έχει θάλασσα. Μπορεί να πάει στην Αρκτική το Δεκέμβρη για σκι μαζί με μια πολική αρκούδα και να περάσει ιδιαίτερα και μαγευτικά, όπως συνηθίζει να λέει όταν καυχιέται για τις περιπέτειες του στα dinner parties των λόγιων φίλων του. Τον εντοπίζεις από το σουέντ σακάκι, τις φωτογραφίες από όταν επισκέφτηκε το μουσείο του Λούβρου και γιατί συχνά για την επόμενη δεκαετία θα λέει πως πήγε στο Λούβρο για να δει τη Μόνα Λίζα (πήγε για την εμπειρία και για να στο τρίψει στα μούτρα). Αγαπημένος προορισμός: ένας απόμερος καταρράκτης στη μέση μιας όασης στη Σαχάρα.

Η τοποθέτηση προϊόντων ή υπηρεσιών δεν είναι σκόπιμη.

Nanako Blogs Facebook Page